Hulp kwam van alle kanten, samen hebben we ongelooflijk hard gewerkt

Hoe hoog eindigt het water in de Maas? Hoe houden de dijken zich? Voor melkveehouders met hun bedrijf langs de Maas was juli een spannende maand met een enorme impact en nasleep. Mens, dier en natuur hadden veel te verduren. Met de wateroverlast in 1993 en 1995 nog helder op hun netvlies, waren melkveehouders Leo en Rina Driessen-Hendrix uit het Limburgse Baarlo enigszins voorbereid op weer een evacuatie en het in veiligheid stellen van de melkstal, machines, voer en huisraad. In die jaren liepen hun stallen onder water. Of dat deze keer ook zou gebeuren, was afwachten.

Vanaf de eerste overstromingen halverwege juli in België werden de waterstanden in Nederland nauwlettend in de gaten gehouden. Bij een normale waterafvoer is het te berekenen tot welke hoogte het water zal reiken. Al snel bleek er geen sprake van een normale watertoevoer. Toen de extreme regenval aanhield, werd op donderdagavond door de gemeente besloten dat een deel van Baarlo en de omliggende bedrijven geëvacueerd moesten worden. De dijk langs de Maas in het gebied was zeven jaar geleden afgekeurd en nog steeds niet verstevigd of verhoogd. Het bedrijf van melkveehouder Driessen ligt net binnendijks, een risicogebied bij een dijkdoorbraak of nog hoger water. Andere melkveebedrijven in de omgeving liggen wat verder van de dijk af en kwamen als eilandjes in de uiterwaarden van de Maas te liggen. 

Begin van de evacuatie

Leo Driessen: “Je weet nooit hoe het water komt. Het enige dat je weet is dát het water komt. In 1993 ging het heel snel. Toen moesten we het vee uit het water halen. In 1995 werd alles geëvacueerd en duurde het vijf dagen totdat het water tot grote hoogte steeg. We wisten qua evacuatie deze keer wat ons te doen stond. Hulp kwam snel en van alle kanten. Collega’s, oud-melkveehouders, mensen uit de buurt, familie, vrienden, oud-stagiaires, ze meldden zich spontaan. Sommige van hen hadden ons in 1995 ook al bijgestaan. Alle huisraad moest naar boven, het huis ingepakt in plastic. Op de oproep voor een noodstal reageerde heel snel oud-melkveehouder Jurgens uit Kessel. Hij had plek voor onze 55 melkkoeien en 50 stuks jongvee. Met zijn allen hebben we ongelooflijk hard gewerkt. We kregen hulp bij het vervoer van het vee en het hooi, bij het inrichten van de tijdelijke stal, bij het voeren en melken, bij het afkoppelen van machines en motoren. Tussendoor hadden we veelvuldig contact met FrieslandCampina. Iedereen was enorm betrokken en oplossingsgericht. Tegelijkertijd wachtten we in spanning wat het water zou doen. Hoever ging het nog stijgen? Dag en nacht werden de dijken bewaakt en waar nodig versterkt. Gelukkig bleek op zondag dat het water 30 centimeter onder het voorspelde kritieke peil bleef.”

Het hoogste waterpeil

De melkveehouders in het getroffen gebied, werkten dag en nacht, er was geen tijd of geen gelegenheid om nieuws tot zich te nemen. Leo Driessen: “In het weekend toen het water de hoogste stand had bereikt, keken we samen met onze overburen naar het water achter de dijk. Het was mooi weer, we genoten van het uitzicht. Alles was onder controle, het water was kalm. Het was goed. Een moment dat we samen beleefden.”

We zijn heel dankbaar voor alle hulp, zonder dat hadden we het niet gered

De koeien weer naar huis

Na vier dagen in de tijdelijke stal konden de koeien weer naar huis. Leo Driessen: “Ze moesten wel bijkomen. Twee keer in een paar dagen verkassen, daar krijgen ze stress van. Eén koe at helemaal niets op de andere plek. Die hadden we tussentijds al naar huis gehaald. Nu zijn ze alweer een week hier en gaat het al een heel stuk beter. Wij zullen de rest van het jaar nog wel gevolgen en schade ondervinden. Het gras kan niet gemaaid want de weilanden zijn ondergeslibt. De maïs heeft tot 1,80 m in het water gestaan. Op het bedrijf hebben we nog het een en ander te repareren. We waren met 50 man in de weer. Dat gaat in zo’n hectische situatie niet allemaal even gestroomlijnd, dus er is hier en daar wel wat mis gegaan. Dat hoort erbij. We zijn heel dankbaar voor alle hulp, zonder dat hadden we het niet gered. Iedereen heeft ontzettend zijn best gedaan.”